Formy

---

Flamenco

Andaluzyjskie flamenco to nie tylko taniec Cyganów południowej Hiszpanii, ale także filozofia życia i egzotyka. Wywodzi się z Indii, z tańca hinduskiego, skąd wraz z migrującymi w kierunku zachodnim ludami (koczujący cyganie), dotarł do Hiszpanii dwiema drogami: poprzez arabską Północną Afrykę i poprzez europejskie kraje basenu Morza Śródziemnego, co tłumaczy bogactwo wpływów różnych kultur. Technika tańca to połączenie systemu kroków wystukujących rytm – zapateado (stosowane są buty, podbite wieloma małymi gwoździkami na czubkach i na obcasach), z gestykulacją i ognistą ekspresją całego ciała. Wykorzystuje się także rytmiczne klaskanie – palmas oraz pstrykanie palcami – pitos. Nierzadko tancerka posługuje się także wachlarzem zwanym pericon, chustą z długimi frędzlami zwaną mantonem lub kastanietami.

Arabski taniec brzucha (belly dance)

Taniec Arabski, zwany popularnie Tańcem Brzucha , jest jednym z najstarszych w historii świata - pierwsze wzmianki o różnych jego formach pochodzą ze starożytnego Egiptu z okresu Trzeciej Dynastii - 2640-2575 p.n.e. - i dotyczą egipskich kapłanek nagradzanych za swoją niezwykłą sztukę złotymi naszyjnikami i drogocenną biżuterią. Był integralną częścią w starożytnych ceremoniach świątynnych. Istotą tego wymow- nego i wyrazistego kobiecego tańca są ekspresyjne, ogniste i zmysłowe ruchy biodrami. Jest tańcem medytacyjnym - harmonizującym ciało, umysł i ducha. Taniec ten pozwala odkryć w kobiecie jej prawdziwe "ja".

Stepowanie (tap - dance)

Stepowanie to taniec który słychać ! ! ! (Frank Towen) Rodzaj tańca musicalowego polegający na rytmicznym wystukiwaniu rytmu przy pomocy butów podbitych blaszkami na obcasach i czubkach. Nowoczesny styl tap - dance powstał w latach dwudziestych XX wieku , z połączenia różnorodnych form (czerpie z irlandzkich i szkockich tańców ludowych jigg i clog oraz z tańców starej Anglii - topboots, a także z tańców plemiennych przywiezionych przez czarnych niewolników z Afryki do Ameryki Północnej) pod wpływem jazzu . Powszechnie za najsławniejszego wirtuoza stepowania uznaje się do dzisiejszego dnia Freda Astair'a . Współczesną wielką gwiazdą jest Gregory Hinnes (m.in. "Cotton Club", reż F.F. Coppola, 1984 r.).

Taniec cygański

Stary taniec taborowy, obecnie występujący także w wersji estradowej. Jego figury przekazywane są z pokolenia na pokolenie od wieków. Charakterystyczne dla tego tańca są zasadniczo różniące się od siebie kroki damskie - ze zmysłowym użyciem bardzo szerokiej spódnicy (ok. 20 metrów obwodu falbany) i męskie - ze swojego rodzaju stepem oraz uderzeniami dłoni o kolana i kostki nóg. Charakteryzuje się specyficznym rytmem. W Europie istnieją trzy grupy Cyganów: Rom (Europa Śr.Wsch.), Sinti (Niemcy i Włochy) i Kalos - Hitanos (Hiszpańia), z których każda ma oddzielny styl tańca.

Taniec hinduski (indyjski)

Bharata Natyam to klasyczny taniec indyjski znany od 4000 lat (najstarsza forma tańca jaka przetrwała w niezmienionej postaci do czasów współczesnych - przeniesiony ze świątyń na estradę dopiero w XX wieku). Charakterystyczny dla południowych Indii taniec Nadu - opowiada historie z Mahabharaty i Ramayany, starych epopei indyjskich. Charakterystyczna jest trójwymiarowość tego tańca - część Nrtta estetyczno- -techniczna: szybkie wystukiwanie stopami rytmu i część Nrtya narracyjna : gestykulacja i mimika twarzy oraz Natya przypominająca spektakl teatralny, w którym bierze udział większa grupa tancerzy. Tancerze najczęściej ilustrują gestami śpiewane teksty poetyckie. Taniec ten jest rodzajem Jogi , która jest połączeniem fizycznej energii i duchowej siły.

Tango argentyńskie

To trzyminutowy romans !!! To taniec dzikiej namiętności i czułej delikatności , to taniec dominacji i uwodzenia... Po pierwsze i najważniejsze - tango argentyńskie i tango nowoczesne nie mają ze sobą nic wspólnego. Tango zawsze było tańcem intymnym , nie wymagającym dużej przestrzeni. Kiedy jednak znalazło drogę do sal balowych Europy , jego styl nie zgadzał się z europejską ideą tańca balowego, a było to ponad sto lat temu. Autentyczny styl został szybko zmieniony. Piękno charakteru prawdziwego tanga zostało zastąpione szybszym, pulsacyjnym rytmem, serią sztucznych marszów staccato, z przejściami sygnalizowanymi rodzajem zaraźliwych skurczów szyi, które powodują sporo śmiechu w Argentynie. Teraz tango, po ponad stu latach powraca jako popularny styl w Stanach jednoczonych i Europie. Tango argentyńskie to taniec, który narodził się w bocznych uliczkach. Nie zostało wymyślone przez profesjonalnych tancerzy lub nauczycieli tańca. Nie ma zatem jedynie właściwej techniki. Generalnie technika ewoluowała jako oszczędna i raktyczna metoda osiągania wymaganego rodzaju ruchów. Jednak zdecydowanie improwizacyjny charakter tanga argentyńskiego nie pozwolił na pełne sformalizowanie jego techniki. W rgentynie wiele figur , ruchów i gestów ma swoje nazwy, wiele jednak ich nie posiada. zasem ta sama figura znana jest pod kilkoma nazwami przy małej między nimi różnicy.

Samba brazylijska

Samba Brazylijska ma swoje korzenie w Afryce. Mówi się, że jej siła tkwi w nogach, bo to właśnie one wprowadzają w ruch biodra. Jest to taniec pełen radości, spontani- czności i erotyzmu. Pozwala polubić swoje ciało i zapomnieć o otaczającym nas świecie. Samba zmusza nas do odnalezienia w sobie tego dobrego pierwiastka "axe" - jak mówią brazylijczycy. Samba uczy kobiety - miękkich kobiecych ruchów, a mężczyzn - męskiej zmysłowości. Wszystkim pozwala odkryć w sobie dzikość.

Salsa (m. in. kubańska)

Nazwa tego tańca - salsa - znaczy nie mniej i nie więcej tylko "sos" - w kulinarnym tego słowa znaczeniu. Powstawała bowiem w wielu krajach Ameryki Łacińskiej z połączenia różnych stylów tańców latynoskich, m.in. marenge rodem z Dominikany i Haiti, kubańskiej rumby i cha-cha-cha, brazylijskiej samby, karaibskiego mambo, pasodoble przywiezionego przez hiszpańskich kolonizatorów oraz afrykańskich tańców plemiennych, które przywędro- wały wraz z czarnymi niewolnikami, a także wielu, wielu innych technik tańców, które nie mają sformalizowanych nazw. Salsa jako odrębny taniec rozpowszechniła na świecie, głównie jako taniec karnawałowy, w latach 20-tych ubiegłego wieku. Najbardziej popularna jest "Salsa Cubana".

Afro dance

Tańce obszaru Afryki Środkowej i Południowej (w odróżnieniu od arabskiej części Afryki Północnej) są tańcami plemiennymi. Prezentowany w Europie styl Afro czerpie z obyczajowości wielu plemion m.in. bitewne, wysokie podskoki dumnych Masajów, czy też pochylone, dziękczynne sylwetki tancerzy Kikuju, radośnie wytupujących rytm bosymi stopami przybranymi w okolicy kostek, w pióra i w dzwoneczki. Dzikość ekspresji i swoisty prymitywizm tych tańców, daje możliwość nie tylko doskonałej zabawy , ale także pozbycia się złych emocji oraz stresu przy dźwiękach muzyki granych na congach i djembe.

Jazz, modern jazz

Rozwija umiejętność szybkiej reakcji i koncentracji w zakresie działań ruchowych oraz umiejętność "izolowania" , czyli wykonywania niezależnych ruchów poszczegól- nych części ciała i ich koordynacji (zasada polimetrii). Typowe dla jazzu jest wystę- powanie pulsacji "swingu" , indywidualnego rytmu niezależnego od akompaniamentu muzycznego.

Modern dance

Wywodzi się z techniki klasycznej. Technika tańca modern jest techniką otwartą, stale uzupełnianą o oparte na doświadczeniu poszczególnych artystów nowe elementy, zmieniające styl i estetykę tańca klasycznego. Wyraz stylu tego tańca zależy oczy- wiście od techniki tańca, ale jeszcze bardziej od osobowości jaką prezentuje tancerz lub tancerka.

Poppin'n'lockin

Niemal całkowicie opiera się na technice jazzowej, jednak wyraźnie widać tu wpływy amerykańskiego feelingu Hip-Hop i Funky. Wymaga od tancerza maksymalnej koncentracji, gdyż w większości opiera się na synkopach rytmicznych tak typowych dla R&B i Soul. Dodając do tego posuwistość funky oraz izolację i ekspresję Jazzu otrzymamy styl Poppin n lockin.

do strony głównej...